The Subways - Young For Eternity (2005)

"Be my, be my, be my little rock n roll queen". Το χουμε ακούσει στο FIFA Street 2. Έπειτα το ακούσαμε και στο RocknRolla και γενικά όλοι κάπου το ακούσαμε. Σε ελάχιστους δεν άρεσε σαν κομμάτι. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον εαυτό μου, αλλά και άλλους, τις περιόδους που έπαιζε πολύ να το σιγοτραγουδάμε σε διάφορες φάσεις της μέρας μας.

Κάπως έτσι, μετά από κάποια χρόνια, είπα να φτάσω στο να ακούσω αυτό το cdάκι, μιας και περνάω μια φάση όπου από το βράδυ ως το πρωί λιώνω The Killers, Muse, Snow Patrol κλπ κλπ.

Πατάω λοιπόν το play για να ξεκινήσει η ακρόαση και από κει που περιμένω κομμάτι ανάλογο του Rock N Roll Queen, πέφτει το "I Want To Hear What You've Got To Say". Ξεκινάει ήρεμα και ψιλοαπογοητεύομαι, λέω "Έχε γούστο το Rock & Roll Queen να ναι στις εξαιρέσεις!". Τελικά κάνει ένα ωραίο γύρισμα σε ένα σημείο και "Ωπ, εδώ είμαστε" είπα με ανακούφιση. Επόμενο κομμάτι το "Holiday" κομματάκι μικρό μεν, δυναμικό δε. Με το που τελειώνει μπαίνει η κομματάρα για την οποία έβαλα να ακούσω το album. "Rock & Roll Queen" και γω άρχισα πάλι να το σιγοτραγουδώ θυμίζοντας μου σκηνικά από τις άπειρες ώρες που χα περάσει μπροστά από το PS2 παίζοντας FIFA Street 2 και προσπαθόντας να νικήσω με Gamebreaker και...βγαίνω εκτός θέματος.

Πάνω που χα φτιαχτεί λοιπόν πέφτει το "Mary" ένα κομμάτι το οποίο μιλάει για την κολλητή του που απ ότι κατάλαβα την κρυφογουστάρει αλλά δεν μας το λέει. Εντάξει, όχι άσχημο κομματάκι. Σειρά έχει το "Young For Eternity" το οποίο είναι απ τα αγαπημένα μου κομμάτια μαζί με το "Rock & Roll Queen" απ αυτό το album. Πάλι λοιπόν πάνω που χα φτιαχτεί σκάει μύτη το "Lines Of Light". Αμφιθυμία στο μεγαλείο της, από κει που χτυπιόμουν βρέθηκα να μαι σε φάση αδράνειας ακούγοντας τον πόνο του Billy Lunn.

Ακολουθεί το "Oh Yeah", το τρίτο κομμάτι που με πόρωσε και παρά την απλότητα του μου άρεσε και το video clip. Ακολουθεί το "City Pavement" και κάπου εδώ ένιωσα αρκετά χαρούμενος καθώς έπαιξαν επιτέλους 2 κομμάτια seri που να βγάζουν ένα vibe ρε φίλε. Ε ακολουθεί το "No Goodbyes" το οποίο ωραίο ήτανε, αλλά με "γείωσε" καθώς ήθελα κ άλλη ενέργεια! Ε, το album φαίνεται ότι ήξερε τι ζητούσα και λίγο πριν αρχίσω να βαριέμαι μου έδωσε το "With You" του οποίου ναι μεν η θεματολογία είναι νωχελική αλλά είναι κάπως πιο δυνατό κομμάτι. Αρκετά όμορφο. Σειρά έχει το "She Sun" το οποίο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο και πήγα στον επίλογο. Εκεί με περίμενε το "Somewhere". Πολύ όμορφο για επίλογο λέω, εντάξει, πάμε να κάνουμε το review μας. Κάνω να κλείσω το player, αλλά παρατηρώ μια μεγάλη σιγή. "Τι στον διάολο;" Πάω να δω τι παίζει και σκάει μύτη το "At 1 AM". Μέχρι να πάρω είδηση τι έχει συμβεί είχε αρχίσει να παίζει ένα αρκετά γαμάτο κομματάκι που τελικά μπήκε κ αυτό στα favs του album.

Σίγουρα ένα album πάνω του μετρίου το οποίο κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στα cd που έχω σε εκτίμηση, αφού με μια δεύτερη ακρόαση παρατήρησα πως και τα πιο calm κομμάτια όντως άξιζαν. Προτείνω με τα 1000 το άκουσμα του σε απανταχού fans Alternative/Indie/British Rock.

Tracklist:

1.I Want to Hear What You Have Got to Say

2.Holiday

3.Rock & Roll Queen

4.Mary

5.Young for Eternity

6.Lines of Light

7.Oh Yeah

8.City Pavement

9.No Goodbyes

10.With You

11.She Sun

12.Somewhere/At 1am

Milczenie Owiec - Twarze (2005)

Milczenie Owiec ή ελληνιστί "Η σιωπή των αμνών", όνομα προφανώς επηρεασμένο από την ομώνυμη ταινία(ρα). Τους ανακάλυψα τυχαία, όπως έψαχνα για covers διαφόρων κομματιών και έπεσα σε ένα cover του "Frozen" της Madonna, το οποίο μου φάνηκε μια πολύ δυνατή διασκευή και έτσι μου κίνησαν το ενδιαφέρον για να ακούσω και τα υπόλοιπα κομμάτια τους. Βιογραφικό μην με ρωτήσετε, πολωνικά δεν ξέρω.

Ίσως σας φανεί πρόβλημα σε μερικούς η γλώσσα, η οποία είναι στα Πολωνικά σχεδόν σε όλα τα κομμάτια. Αλλά ακόμα και αυτοί που έχουν πρόβλημα, ας μπουν στον κόπο να ακούσουν τα κομμάτια τους, καθώς η μουσική τους μόνο αδιάφορη δεν είναι. Το ίδιο και η χροιά της Ola Wysocka, της frontwoman του group.

Το album γενικά:

Twarze σημαίνει πρόσωπα. Βέβαια μου φαίνεται λίγο καμένο να βάζεις για πρόσωπα τους τυπάδες απ τα νησιά του Πάσχα, αλλά εντάξει, klein.

Το intro δεν είναι τίποτα σημαντικό, ουσιαστικά σαν πρόλογος του "Ciep" το οποιό ακολουθεί και είναι ένα δυνατό κομματάκι. Καπάκι μετά το "Ciep", μπαίνει δυναμικά το "Cisza" το οποίο μακάρι να ήξερα τι πραγματεύεται αλλά ακούγεται σαν να βγάζει πόνο οπότε θα το φυλάξω για την playlist που έχω όταν έχω χάλια mood. Το επόμενο κομμάτι στο οποίο έδωσα βάση ήταν το "Niesmak", με πολύ όμορφη σύνθεση, φωνητικά, γυρίσματα και τα παρελκόμενα.

Έχουν περάσει στο μεταξύ μερικά κομμάτια τα οποία μου φάνηκαν πολύ κοινά και έτσι ούτε καν τα αναφέρω, και έφθασα στο "Zew", κομμάτι με πολύ ωραία εισαγωγή και πάρα πολύ ωραίο ρεφρέν. Και κάπου εδώ σκέφτομαι πόσο γαμάτη θα ήταν σε κανένα αγγλόφωνο συγκρότημα. Και καπάκι μπαίνει το "Frozen" το κομμάτι από το οποίο τους έμαθα και θυμάμαι ότι με αγγλικό στίχο τους έμαθα. Τέλος πάντων, τι να πω για το κομμάτι; Χαλαρά ανήκει στις αγαπημένες μου διασκευές κομματιών, μαζί με την διασκευή του "Street Spirit" από τους Korea. Τα αγγλικά της βέβαια "πολωνίζουν" αλλά για κάποιο λόγο γουστάρω τέτοια προφορά.

Τελειώνει, μαζί του τελειώνω και εγώ (χαχαχ πως τα λέω) και μπαίνει το "Ego", πολύ ωραίο κομμάτι, πάνω που είχα τις φοβίες ότι είχαν μαζευτεί τα καλά κομμάτια στην αρχή.

Μετά μπαίνει το "Części", που απ ότι κατάλαβα είναι μπαλάντα, άλλο ένα κομμάτι στην κλαψοplaylist μου, να έχω να ασχολούμαι με το τι στον διάολο λέει αντί να κλαίγομαι. Αρκετά ήρεμο κομμάτι by the way και ,εντάξει, δεν με χάλασε, απλά άλλαξε λίγο απότομα το mood του cd.

Το "Donikąd" που ακολούθησε μετά ήταν άλλο ένα κομμάτι που απλά κρατούσε όμορφα την συνοχή. Με το που πάω να δω πως λέγεται, μπαίνει το outro και λέω "Α, εντάξει, τελειώσαμε".

Και εκεί που πάω να βάλω τον επίλογο, μπαίνει το remix του "Ciep", λέω εντάξει θα γίνει καμιά μαλακία και θα ξενερώσω την ζωή μου. Το ακούω με επιφύλαξη. Τελειώνει. Ε και εντάξει, ένα ωραίο remix, όπως έπρεπε να τελειώσει το συγκεκριμένο album. Σε χαμηλούς τόνους ψιλοtrip-hop φάσεις.

Και φθάνω κανονικά στον επίλογο. Ωραίο albumάκι, ίσως από τα πιο αξιόλογα απ όσα μη αγγλόφωνα ή ελληνόφωνα έχω ακούσει, του συγκεκριμένου είδους πάντα. Κάπου πέτυχα ότι θα βγάλουν και νέα δουλειά, οπότε περιμένω να δω αν θα κρατήσουν το επίπεδο τους το ίδιο ψηλά. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε ακροατές φάσης Skillet, Red, Evanescence ή και των t.A.T.u ! (που τις θυμήθηκα ρε φίλε. Βασικά μου θύμισαν λίγο το "All The Things She Said" σε κάποιες φάσεις.

Υ.Γ Παραλίγο να το ξεχάσω. Στα μεγάλα συν του, η συνοχή του album, κυλάει ομοιόμορφα, χωρίς να σε παρακαλάει να κάνεις skip.

Tracklist:

1. Input

2. Cień

3. Cisza

4. Wyrok

5. Węże

6. Dreszcz

7. Niesmak

8. Bezsilność

9. Oni

10. Zew

11. Frozen

12. Ego

13. Części

14. Donikąd

15. Output

16. Cień (reMIX by I_W_O)

Red - Until We Have Faces (2011)

Red. Όλοι μας τους έχουμε ακούσει σε μια περίοδο της ζωής μας, έστω και κατά λάθος. Είναι ένα από τα πιο αξιόλογα rock bands των ημερών μας και το album τους ένα album που το περίμενα πολύ καιρό. Ένα συγκρότημα που μας έδωσε ένα από τα ωραιότερα album για το 2006, το "End Of Silence".

Ας περάσουμε στο album λοιπόν. Το εξώφυλλο δεν είναι κάτι το σπουδαίο. Ούτε άσχημο ούτε και τρομερά καλαίσθητο όμως. Θυμίζει μάλιστα αρκετά αυτό του End Of Silence. Σε κάθε περίπτωση όμως συμβαδίζει με αυτό που ακούς και αυτό είναι που μετράει.

Το album μπαίνει δυνατά με το intro του, "Feed The Machine" που όσοι ασχολείστε θα το έχετε ακούσει ήδη λογικά, καθώς κυκλοφόρησε μερικούς μήνες νωρίτερα. Καθώς προχωράει, συναντάμε τον γνώριμο ήχο των Red, ήρεμος, με δυνατά ρεφρέν στα περισσότερα σημεία και πολύ ωραία μουσική που επιβεβαιώνει την υψηλή θέση που καταλαμβάνουν στην λίστα με τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Φυσικά και τα κομμάτια τους κυμαίνονται ως επί το πλείστον στα επίπεδα του "Lie To Me (Denial)", ωστόσο υπάρχουν και μερικά πιο δυνατά κομμάτια που φέρνουν πιο πολύ σε nu metal, όπως το "The Outside".

Τέλος, δεν με άφησε καθόλου αδιάφορο το "Hymn For The Missing" κομμάτι σαφώς πιο ήρεμο από όλα τα υπόλοιπα, και με πολύ όμορφο στίχο και ύφος. Έτσι το cd έχει ένα πολύ όμορφο κλείσιμο, καθώς αυτό το κομμάτι αποτελεί το Outro του "Until We Have Faces".

Συνοπτικά λοιπόν, έχουμε ένα πολύ όμορφο album, το οποίο συνίσταται για τους τακτικούς ακροατές της alternative rock σκηνής και σίγουρα όποιον έχει αγαπήσει το "End Of Silence". Πρόκειται για ένα "αμφίθυμο" cd και θα το διαπιστώσει κανείς και από τα κομμάτια που έχω ήδη δώσει.

Tracklist:

1. Feed The Machine
2. Faceless
3. Lie To Me (Denial)
4. Let It Burn
5. Buried Beneath
6. Not Alone
7. Watch You Crawl
8. The Outside
9. Who We Are
10. Best Is Yet To Come
11. Hymn For The Missing

Korea - The Delirium Suite (2010)

Τους Korea δεν τους ήξερα μέχρι πρότινος Και για να είμαι ειλικρινής ακόμα δεν τους ξέρω. Το cd τους το άκουσα εντελώς τυχαία, σε μια αναζήτηση που έκανα περί alternative rock albums του 2010.

Αυτό που ξέρω είναι ότι μιλάμε για ένα Σουηδικό συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στην Στοκχόλμη το 2003, με αρκετό ταλέντο και υποτιμημένο κατά την γνώμη μου.

Το εν λόγω album, πρόκειται για ένα sequel του πρώτου τους album: "The Present Purpose".Η δουλειά αυτή κινείται σε ήρεμους ρυθμούς, θυμίζοντας μου προσωπικά αρκετά την πρώτη δουλειά των Red, ενώ σε μερικά κομμάτια υπάρχει μικρή υποψία Electro στοιχείων, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνουν το κυρίαρχο rock στοιχείο.

Σε όλο το album δεν υπήρξε ένα κομμάτι που να πάτησα "skip". Ακόμα και την 6η-7η φορά που το ακούω αυτήν την στιγμή. Αν με ρωτούσαν "Πιο κομμάτι ξεχωρίζεις απ όλο το album?" Σίγουρα θα απαντούσα το "Street Spirit" μια πολύ επιτυχημένη διασκευή του κομματιού των Radiohead. Από κει και πέρα, και το "Take The Blame" είναι πολύ ωραίο όπως και τα "The Absentee", "Prozac Gen." ενώ είναι πολύ ωραίο στα ρεφρέν το "Logical Fallacies". Αλλά όπως είδη είπα, δεν θα υπάρξει το κομμάτι που θα το κάνεις skip.

Συνοπτικά, με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο, καθώς αναζητούσα κάτι σε alternative rock που να μου θυμίζει τους Red. Σίγουρα θα το αγαπήσει όποιος αγαπάει τέτοιες φάσεις καθώς μειονεκτήματα, προσωπικά, δεν εντόπισα. Από κει και πέρα, είναι και ο παράγοντας "γούστο". Πάντως δεν συνίσταται για ακροατές που θέλουν μουσική με "νεύρο".

Όσοι θέλετε να βρείτε κομμάτια τους στο YouTube, ενδεχομένως να ζοριστείτε, οπότε ιδού το myspace τους.

Tracklist:

1. Cataclysm

2. The Absentee

3. From The Ashes

4. Street Spirit (Fade Out) (Radiohead Cover)

5. Take The Blame

6. Enemies

7. Logical Fallacies

8. Cave Dweller

9. Bloodline

10. Prozac Gen.

11. Carpet-Slipper

12. Exit

13. Gone (Bonus track)

Passafire - Passafire (2006)

Ίσως το τελευταίο είδος μουσικής που θα περίμενε κανείς να προτείνω. Δεν έχω συνηθίσει τον κόσμο γύρω μου σε εναλλακτικές αναλαμπές όπως ετούτη.

Εδώ, λοιπόν, μιλάμε για μια μπάντα που συνδυάζει άψογα funky ροκ ρυθμούς με ταξιδιάρικη reggae. Το συγκεκριμένο cd ισορροπεί μεταξύ παιχνιδιάρικης διάθεσης και κριτικής στην κοινωνία γύρω μας. Έχοντας την ευκαιρία να το πιάσω στα χέρια μου τώρα, το χειμώνα, μπορώ να πως πως άραξα με μια μπύρα, κοντομάνικο πουκάμισο και τη μουσική στο τέρμα, φέρνοντας έτσι το καλοκαίρι νωρίτερα στη γειτονιά.

Προσωπικά βρίσκω αυτό το δίσκο πλήρη, καθώς δεν υπάρχει κανένα βαρετό κομμάτι. Δεν χρειάστηκε να πατήσω το next ούτε μια φορά, γεγονός αξιοθαύμαστο, αναλογιζόμενος πως είναι ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησαν. Περιέχει πιο χαρούμενα κομμάτια από το εξίσου αξιόλογο επόμενο album τους (Submersible), κάτι που, παραδόξως δε με χάλασε καθόλου. Αντιθέτως οι Passafire δείχνουν πως κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν και το κάνουν καλά.

Κλείνοντας να αναφέρω πως κάθε cd τους έχει κάποια διαφορετικά χαρακτηριστικά, ενώ η μουσική τους εναλλάσσεται από το ταξιδιάρικο ύφος του συγκεκριμένου album στο πιο twisted του Submersible. Όπως και να 'χει, επέλεξα να παρουσιάσω το συγκεκριμένο κι όχι κάποιο άλλο, καθώς πιστεύω πως αποτελεί must σε οποιαδήποτε συλλογή εναλλακτικής μουσικής.

Ακούστε το λοιπόν. Είμαι σίγουρος σας φέρει στο μυαλό ξένοιαστες εικόνες σε κάποιο beach bar, κάτω από τις ψάθινες ομπρέλες, με το κύμα να σας χτυπάει τα πόδια. Δεν πα να 'χει έξω παγετό, βροχή ή χαλάζι, μέσα έχουμε Ιούνιο...

Tracklist:

1. Barcelona

2. Laquiji

3. Thievery

4. Concrete Slave

5. Rude Boi

6. Bad Taste

7. Behind Closed Doors

8. The Breeze

9. Workingman's Song

10. Fit The Descreption

11. Feel It

Flobots - Survival Story (2010)

Οι Flobots είναι ένα συγκρότημα το οποίο δεν μετράει περισσότερα από 10 χρόνια ζωής. Παρ όλα αυτά ο ήχος τους σου δίνει την εντύπωση ενός έμπειρου group με χρόνια στην πλάτη του.

Ξεφεύγοντας από τα κλασσικά στοιχεία τόσο της Hip Hop όσο και της Rock μουσικής καταλήγουν να κάνουν κάτι που οι ίδιοι όπως και αρκετοί άλλοι χαρακτηρίζουν "rap rock".

Παρ όλο που έχουν 10 χρόνια εμπειρίας, ουσιαστικά τα 5 από αυτά βρίσκονται για τα καλά στην μουσική βιομηχανία, κυκλοφορώντας αρχικά το 2005 το EP "Flobots present...Platypus" το οποίο τους έφερε ουσιαστικά για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο. Το 2007 (επανακυκλοφόρησε το 2008) βγήκε το "Fight With Tools" από το οποίο ξεχώρισε το "Handlebars" κομμάτι το οποίο θεωρώ μακράν το καλύτερο τους και το video clip απλά ένα masterpiece. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των Flobots από εκεί και έπειτα το βιολί στα κομμάτια τους κάτι το οποίο προσδίδει μία πολύ ιδιαίτερη νότα και σίγουρα προσδίδει παραπάνω ομορφιά.

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο 2010 και συγκεκριμένα στον Μάρτη και την κυκλοφορία του "Survival Story" album με λιγότερα στοιχεία hip hop από το πρώτο, αλλά σίγουρα πιο καλοδουλεμένο και με πιο όμορφο ήχο. Κομμάτια που ξεχωρίζω; Σίγουρα το "White Flag Warrior" μαζί με τον Tim McIlarth των "Rise Against", το "Superhero" και το "Infatuation" με τον Matt Moris. Όπως ήδη ανέφερα χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι το βιολί ενώ δεν σε αφήνουν αδιάφορο οι στίχοι των κομματιών.

Σίγουρα είναι ένα album το οποίο θα αφήσει ευχαριστημένους τόσο τους rock ακροατές του στυλ "The Offspring" όσο και τους smooth hiphopάδες και όχι μόνο...

Tracklist:

1. Cracks In The Surface

2. The Effect

3. Defend Atlantis

4. If I

5. White Flag Warrior (feat. Tim McIlrath Of Rise Against)

6. By The Time You Get This Message

7. Airplane Mode

8. Whip$ & Chain$

9. Good Soldier

10. Superhero

11. Infatuation (feat. Matt Morris)

12. Panacea For The Poison

Celldweller - Celldweller (2003)

Celldweller ουσιαστικά είναι το όνομα ενός project, πίσω από το οποίο κρύβεται ο Klayton, ένα παιδί θαύμα κατά την γνώμη μου (τρόπος του λέγειν παιδί, αν σκεφτούμε ότι πριν λίγους μήνες πάτησε τα 40) ο οποίος ελίσσεται ανάμεσα σε drum n bass metal και trance δίνοντας πάντα ένα εκπληκτικό ηχητικό αποτέλεσμα που ουκ ολίγες φορές αποτελεί υπερπαραγωγή. Ουσιαστικά αποτελεί ένα "one-man-band" το οποίο κατά καιρούς, όπου καιρός = album φιλοξενεί και άλλα ονόματα.

Κατά την γνώμη μου το Celldweller είναι το καλύτερο του album γιατί μέσα έχει κομμάτια για κάθε ψυχολογική κατάσταση, για κάθε μουσικό αυτί και όπου κ ο πιο δύσκολος ακροατής θα συμπαθήσει τουλάχιστον ένα κομμάτι από αυτό το album. Προσωπικά ξεχωρίζω σχεδόν το μισό album, δηλαδή μου είναι δύσκολο να πω πιο εκ των "Frozen", "Stay With Me", "The Last Firstborn", Switchback" και "Fadeaway" είναι καλύτερο, αλλά σίγουρα αυτά είναι που ξεχωρίζουν.

Σίγουρα άμα έχετε "ανοικτά αυτιά" και ακούτε εύκολα διάφορα είδη μουσικής δεν θα σας αφήσει αδιάφορους αυτό το album. Ειδικά άμα τα ακούσματα σας τείνουν στο Alternative Rock/Metal (αρκετά alternative όμως) τότε σίγουρα θα υπάρξουν κομμάτια που θα σας μείνουν.

Tracklist:

1. Cell #1

2. Switchback

3. Stay With Me (Unlikely)

4. The Last Firstborn

5. Under My Feet

6. I Believe You

7. Frozen

8. Symbiont

9. Afraid This Time

10. Fadeaway

11. Cell #2

12. So Sorry To Say

13. Own Little World

14. Unlikely (Stay With Me)

15. One Good Reason

16. The Stars Of Orion

17. Cell #3

18. Welcome To The End

Pendulum - Immersion (2010)

Τους Pendulum ίσως να μην τους γνωρίζετε αρκετοί. Ιδίως άμα τα ακούσματα σας έχουν να κάνουν με καθαρά ότι παίζει σε μεγάλα ραδιόφωνα ή σε μουσικά κανάλια.

Ωστόσο, άμα είστε λάτρεις της dnb ή γενικότερα τέτοιων ακουσμάτων στάνταρ θα έχετε ακούσει τουλάχιστον ένα κομμάτι τους. Το πιο πιθανό είναι να έχετε ακούσει το Slam, κομμάτι από το πρώτο album τους "Hold Your Colour" το οποίο γνώρισε μεγάλη απήχηση την περίοδο 2006-2007 και ουσιαστικά τους έκανε ευρέως γνωστούς. Άλλοι μπορεί να τους ξέρετε βέβαια από μερικά κομμάτια τους σε soundtracks παιχνιδιών όπως το Fifa Street 2 ή από το remix τους στο Voodoo People των The Prodigy, το οποίο θεωρείται από πολλούς ως το καλύτερο remix του συγκεκριμένου κομματιού. Το ίδιο συγκρότημα έχει κάνει διασκευές και άλλων γνωστών κομματιών, όπως το Master Of Pupets των Metallica.

Αρκετά είπα γι αυτούς όμως, ας περάσουμε στο album.

Το album έχει κλασσικά στοιχεία από drum n bass, συνοδευόμενα από τα φωνητικά του Rob Swire, και ηλεκτρικές κιθάρες, δίνοντας σου την εντύπωση ότι ακούς alternative rock πάνω σε ένα dnb drumkit. Τέλος, χαρακτηριστικό είναι και το dubstep στοιχείο σε αρκετά κομμάτια τα οποία και μου αρέσουν περισσότερο για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Προσωπικά θα ξεχώριζα σαν κομμάτια το Watercolour, όμορφο κομμάτι με πολύ ωραία φωνητικά και σίγουρα μια πολύ καλοδουλεμένη παραγωγή. Επίσης, ξεχωρίζω το Immunize, στο οποίο έχει δώσει την πινελιά του και Liam Howlett των The Prodigy, εξασφαλίζοντας έτσι την επιτυχία του κομματιού. Για το τέλος, θα ήθελα να αναφέρω την συνεργασία τους με τους ντεθμεταλάδες "In Flames" στο Self Vs Self το οποίο αν κάποιος δεν έχει πρόβλημα με τα μπρουταλίδια κρίνω πως θα το βρει αρκετά ευχάριστο.

Συνοπτικά, μιλάμε για ένα αρκετά αξιόλογο album το οποίο δεν είναι σαν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά "Hold Your Colour" αλλά παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα και σίγουρα θα ευχαριστήσει μια μεγάλη μερίδα όσων από εσάς το ακούσετε.

Tracklist:

1 Genesis

2 Salt in the Wounds

3 Watercolour

4 Set Me On Fire

5 Crush

6 Under the Waves

7 Immunize (feat. Liam Howlett)

8 The Island, Part I (Dawn)

9 The Island, Part II (Dusk)

10 Comprachicos

11 The Vulture

12 Witchcraft

13 Self vs. Self (feat. In Flames)

14 The Fountain (feat. Steven Wilson)

15 Encoder