Gorillaz - Plastic Beach (2010)

Εδώ μιλάμε για ένα προσωπικά αγαπημένο cd. Εδώ μιλάμε για τους gorillaz, μια προσωπικά αγαπημένη μπάντα. Για όσους δεν γνωρίζουν, το συγκρότημα gorillaz δεν υπάρχει. Κυριολεκτικά δεν υπάρχει, καθώς είναι εικονικό. Αποτελείται από τέσσερις cartoon χαρακτήρες, οι οποίοι οφείλουν την ύπαρξή τους στο σκιτσογράφο Jamie Hewlett και τον μουσικό Damon Albarn. Πέρα απ' ότι έχουν κάνει ως τώρα,κομμάτια σαν το feel good inc. είναι αρκετό για να τους ανεβάσουν όσο δεν πάει στη λίστα μου.

Ο συγκεκριμένος, λοιπόν, δίσκος ακολουθεί το αφηρημένο στυλ των προηγούμενων, προσφέροντας μια πληθώρα από κομμάτια χωρίς συγκεκριμένο είδος μουσικής. Μερικά από τα genres του δίσκου είναι: εναλλακτικό ροκ, electronic, ambient, hip hop κ.α. Παρ' όλες τις διαφορές τους, τα κομμάτια του Plastic Beach μοιράζονται ένα κοινό συναίσθημα, μια κοινή ατμόσφαιρα. Ο Χαρακτήρας του cd εναλλάσσεται, παρασέρνοντας μαζί του και τον ακροατή. Από το intro που ταιριάζει γάντι στον τίτλο, στα Stylo και Superfast Jellyfish ως πιο ανεβαστικά κι από τα αισιόδοξα όπως το Melancholy Hill στον απίθανο επίλογο της δουλειάς αυτής, Pirate Jet. Μέσω των τραγουδιών διαγράφεται όλη η ιστορία της μπάντας στο νησί από πλαστικό με τον ακροατή να μην μπορεί παρά να ακολουθήσει γοητευμένος.

Ταξιδεύοντας για μια ακόμα φορά στον τεχνητό κόσμο των gorillaz αισθανόμαστε μέρος του κι ακολουθούμε τη ζωγραφιστή τετράδα μέσω των ηχητικών τους ντοκουμέντων. Γνώμη μου είναι πως έχουμε ένα δίσκο που βρίσκω σχεδόν άρτιο από κάθε πλευρά (ομολογώ πως ένα-δυο τραγούδια δεν ήταν του γούστου μου), με κομμάτια όπως το To Binge και το Rhinstone Eyes να ικανοποιούν και τους πιο απαιτητικούς. Έχοντας μια ιδιαίτερη προτίμηση για ταξιδιάρικους ήχους, το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους... έχουν αφτιά.

Υ.Γ.Το ξέρω πως ήμουν ιδιαίτερα υποκειμενικός, αλλά τι στο διάολο. Γι' αυτό είμαι εγώ πίσω από το πληκτρολόγιο κι όχι κάποιο bot.

Tracklist:

1. Orchestral Intro (featuring Sinfonia ViVA)
2. Welcome To The World Of The Plastic Beach (feat. Snoop Dogg and HypnoticBrass Ensemble)
3. White Flag (feat. Kano, Bashy and The National Orchestra For ArabicMusic)
4. Rhinestone Eyes
5. Stylo (feat. Bobby Womack and Mos Def)
6. Superfast Jellyfish (feat. Gruff Rhys and De La Soul)
7. Empire Ants (feat. Little Dragon)
8. Glitter Freeze (feat. Mark E Smith)
9. Some Kind Of Nature (feat. Lou Reed)
10. On Melancholy Hill
11. Broken
12. Sweepstakes (feat. Mos Def & Hypnotic Brass Ensemble)
13. Plastic Beach (feat. Mick Jones & Paul Simonon)
14. To Binge (feat. Little Dragon)
15. Cloud Of Unknowing (feat. Bobby Womack and Sinfonia ViVA)

16. Pirate Jet

Milczenie Owiec - Twarze (2005)

Milczenie Owiec ή ελληνιστί "Η σιωπή των αμνών", όνομα προφανώς επηρεασμένο από την ομώνυμη ταινία(ρα). Τους ανακάλυψα τυχαία, όπως έψαχνα για covers διαφόρων κομματιών και έπεσα σε ένα cover του "Frozen" της Madonna, το οποίο μου φάνηκε μια πολύ δυνατή διασκευή και έτσι μου κίνησαν το ενδιαφέρον για να ακούσω και τα υπόλοιπα κομμάτια τους. Βιογραφικό μην με ρωτήσετε, πολωνικά δεν ξέρω.

Ίσως σας φανεί πρόβλημα σε μερικούς η γλώσσα, η οποία είναι στα Πολωνικά σχεδόν σε όλα τα κομμάτια. Αλλά ακόμα και αυτοί που έχουν πρόβλημα, ας μπουν στον κόπο να ακούσουν τα κομμάτια τους, καθώς η μουσική τους μόνο αδιάφορη δεν είναι. Το ίδιο και η χροιά της Ola Wysocka, της frontwoman του group.

Το album γενικά:

Twarze σημαίνει πρόσωπα. Βέβαια μου φαίνεται λίγο καμένο να βάζεις για πρόσωπα τους τυπάδες απ τα νησιά του Πάσχα, αλλά εντάξει, klein.

Το intro δεν είναι τίποτα σημαντικό, ουσιαστικά σαν πρόλογος του "Ciep" το οποιό ακολουθεί και είναι ένα δυνατό κομματάκι. Καπάκι μετά το "Ciep", μπαίνει δυναμικά το "Cisza" το οποίο μακάρι να ήξερα τι πραγματεύεται αλλά ακούγεται σαν να βγάζει πόνο οπότε θα το φυλάξω για την playlist που έχω όταν έχω χάλια mood. Το επόμενο κομμάτι στο οποίο έδωσα βάση ήταν το "Niesmak", με πολύ όμορφη σύνθεση, φωνητικά, γυρίσματα και τα παρελκόμενα.

Έχουν περάσει στο μεταξύ μερικά κομμάτια τα οποία μου φάνηκαν πολύ κοινά και έτσι ούτε καν τα αναφέρω, και έφθασα στο "Zew", κομμάτι με πολύ ωραία εισαγωγή και πάρα πολύ ωραίο ρεφρέν. Και κάπου εδώ σκέφτομαι πόσο γαμάτη θα ήταν σε κανένα αγγλόφωνο συγκρότημα. Και καπάκι μπαίνει το "Frozen" το κομμάτι από το οποίο τους έμαθα και θυμάμαι ότι με αγγλικό στίχο τους έμαθα. Τέλος πάντων, τι να πω για το κομμάτι; Χαλαρά ανήκει στις αγαπημένες μου διασκευές κομματιών, μαζί με την διασκευή του "Street Spirit" από τους Korea. Τα αγγλικά της βέβαια "πολωνίζουν" αλλά για κάποιο λόγο γουστάρω τέτοια προφορά.

Τελειώνει, μαζί του τελειώνω και εγώ (χαχαχ πως τα λέω) και μπαίνει το "Ego", πολύ ωραίο κομμάτι, πάνω που είχα τις φοβίες ότι είχαν μαζευτεί τα καλά κομμάτια στην αρχή.

Μετά μπαίνει το "Części", που απ ότι κατάλαβα είναι μπαλάντα, άλλο ένα κομμάτι στην κλαψοplaylist μου, να έχω να ασχολούμαι με το τι στον διάολο λέει αντί να κλαίγομαι. Αρκετά ήρεμο κομμάτι by the way και ,εντάξει, δεν με χάλασε, απλά άλλαξε λίγο απότομα το mood του cd.

Το "Donikąd" που ακολούθησε μετά ήταν άλλο ένα κομμάτι που απλά κρατούσε όμορφα την συνοχή. Με το που πάω να δω πως λέγεται, μπαίνει το outro και λέω "Α, εντάξει, τελειώσαμε".

Και εκεί που πάω να βάλω τον επίλογο, μπαίνει το remix του "Ciep", λέω εντάξει θα γίνει καμιά μαλακία και θα ξενερώσω την ζωή μου. Το ακούω με επιφύλαξη. Τελειώνει. Ε και εντάξει, ένα ωραίο remix, όπως έπρεπε να τελειώσει το συγκεκριμένο album. Σε χαμηλούς τόνους ψιλοtrip-hop φάσεις.

Και φθάνω κανονικά στον επίλογο. Ωραίο albumάκι, ίσως από τα πιο αξιόλογα απ όσα μη αγγλόφωνα ή ελληνόφωνα έχω ακούσει, του συγκεκριμένου είδους πάντα. Κάπου πέτυχα ότι θα βγάλουν και νέα δουλειά, οπότε περιμένω να δω αν θα κρατήσουν το επίπεδο τους το ίδιο ψηλά. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε ακροατές φάσης Skillet, Red, Evanescence ή και των t.A.T.u ! (που τις θυμήθηκα ρε φίλε. Βασικά μου θύμισαν λίγο το "All The Things She Said" σε κάποιες φάσεις.

Υ.Γ Παραλίγο να το ξεχάσω. Στα μεγάλα συν του, η συνοχή του album, κυλάει ομοιόμορφα, χωρίς να σε παρακαλάει να κάνεις skip.

Tracklist:

1. Input

2. Cień

3. Cisza

4. Wyrok

5. Węże

6. Dreszcz

7. Niesmak

8. Bezsilność

9. Oni

10. Zew

11. Frozen

12. Ego

13. Części

14. Donikąd

15. Output

16. Cień (reMIX by I_W_O)

The Psycho Realm - The Psycho Realm (1997)

Το ντεμπούτο και ομώνυμο cd των Psycho Realm ΓΑΜΑΕΙ!


Χμμ... Ωραίο intro. Πιο συγκεκριμένα, οι Psycho Realm (Sick Jacken, Big Duke & B-Real) το 1997 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους cd και το 2010 o LowInertia αξιώθηκε να το ακούσει και λίγους μήνες αργότερα αποφάσισε να το προτείνει και σε εσας. Let's cut to the chase.

Το cd περιέχει 14 κομμάτια και η θεματολογία του είναι καθαρά gangsta. Ακροατές των concious Ladose, Απέχεις, και λοιπών, μη κλείσετε την ετικέτα. Οταν λέω gangsta δεν εννοώ λεφτά-μουνιά-αμάξια-κόκες-yo και τέτοια. Το gangsta των Pcycho Realm είναι ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικό από το υπόλοιπο west coast hip hop και εξηγούμαι. Δεν αρνούνται τη ζωή τους στους ταραγμένους δρόμους του L.A., ούτε όμως την ψωνίζουν. Ο καλύτερος τρόπος για να περιγραφεί το style τους είναι ο ορισμός street reporters.

Street reporting το cd με τις παραγωγές του Sick Jacken να γαμάνε άπειρα, το ''περίεργο'' ραπάρισμα του Big Duke να σπέρνει και το κερασάκι στην τούρτα να είναι η φωνή του B-Real.
Με αυτά τα 3 βασικά στοιχεία περιγράφεται η ζωή ενός λατίνου gangster με όλες τις πιθανές εκφάνσεις της (sex-drugs-αναμετρήσεις-θάνατος).


Πιο συγκεκριμένα, το γνωστότερο και για πολλούς (καλά καταλάβατε, για μένα δεν είναι) το καλύτερο κομμάτι τους Stone Garden σίγουρα θα σας αρέσει γιατί ως γνωστόν death philosophy is kewl!

Ξεπερνώντας το ηλίθιο κόλλημα σας με ένα decent κομμάτι, φτάνουμε στα heavyweights.
Showdown: Κομμάτι - gangsta manifesto με παραγωγάρα και hook αρκετά σκαλωτικό. Σαν το τελευταίο κομμάτι από το δίσκου του Saigon (yeah, that's right mothafuckers, ξετσίπωτη αυτοδιαφήμιση).

Doors Intro/Confessions of a Drug Addict: Ενα κομμάτι που πραγματικά σε βάζει στο νόημα των ναρκωτικών, όχι σαν τις γλυκανάλατες μαλακίες του Υπουργείου Υγείας. Α! To sample από Doors νομίζω σας λέει πολλά και αν όχι κακώς.

PSYCLONES: Κεφαλαία γιατί το κομμάτι είναι το αγαπημένο μου. Ο,τι και να πω είναι λίγο. Απλά ακούστε το.

Το cd κλείνει με κάτι που δε το συναντάμε συχνά σε cd: Audio Cinema. Τα 2 μέρη του La Conecta είναι η αφήγηση μιας ιστορίας 3 ατόμων σε μια συμμορία όπου ο καθένας δρα με διαφορετικά κίνητρα. Δε λέω τίποτα spoilers, απλά ακούστε τα.

Ξεχώρισα: ΟΣΑ έχουν link, duh! 


Tracklist:

1. Psycho City Blocks/Psycho Interlude
2. Showdown
3. The Big Payback
4. Premonitions
5. Interlude/Stone Garden/Interlude
6. Temporary Insanity
7. Doors Intro/Confessions of a Drug Addict
8. Who Are You Interlude/Bullets
9. Love Letters Intro/Love from the Sick Side
10. R.U. Experienced/Outro
11. Psyclones
12. Lost Cities
13. La Conecta Intro/La Conecta (Pt. 1)
14. La Conecta (Pt. 2)/Goin' In Circles Outro

Interview Corner: Dagobah System

Πρώτη συνέντευξη για το blog μας και από ένα πολύ καλό συγκρότημα. Ο λόγος για τους Dagobah System, ένα σχετικά φρέσκο hip hop συγκρότημα, που μόνο θετικές εντυπώσεις έχει αφήσει ως τώρα. Με χαρά μου λοιπόν, και χωρίς πολλά-πολλά, σας παρουσιάζω την συνέντευξη που μας παραχώρησε το εν λόγω συγκρότημα.

Το επίσημο site των παιδιών: http://www.soulsystem.gr

Να σημειωθεί επίσης, ότι στην υποβολή των ερωτήσεων υπήρξε σημαντική βοήθεια και από τον Σταύρο.

1) Πρώτον ας γνωριστούμε, εγώ δεν έχει σημασία να πω ποιός είμαι, ποιοί είναι όμως οι Dagobah System και πότε δημιουργήθηκαν;

Zarquon : Οι Dagobah System είναι ένα group που δημιουργήθηκε προ 4 ετών και αποτελούνται από τον Rsn στην μουσική παραγωγή και σύνθεση, τον Άγγελο Κιούκα στο μπάσο , τον Νικόλα Μαύρο στην κιθάρα , και τον Μάνο (Drs) και εμένα στους στίχους και στην ερμηνεία.

2) Ο λόγος που έγινε η προσθήκη των 2 άλλων μελών; Να υποθέσω θέλατε λίγο πιο ζωντανή την μουσική σας; ή καθαρά λόγω παρέας κλπ;

Rsn: Στην ουσία και για τα 2. Με τα παιδιά ήμασταν φίλοι, θέλανε-θέλαμε και απλά έγινε.

3) Dagobah System, Rsn, Drs, Zarquon (αν έχουν και τα άλλα 2 παιδιά nicks ισχύει και γι αυτούς) . Τι σημαίνει το καθένα και πως έφθασε να εκπροσωπεί το εγώ σας;

Rsn: Όσο αναφορά εμένα δεν είναι τίποτα άλλο από τα σύμφωνα του ονόματος μου..

Drs : To Drs είναι ακρώνυμο της λέξης αντίρρηση και ως ένα βαθμό πιστεύω με εκπροσωπεί.

Zarquon : Το δικό μου ψευδώνυμο είναι το όνομα ενός χαρακτήρα μιας σειράς βιβλίων για την οποία είχα και έχω μεγάλη αγάπη. Δεν ξέρω το κατα πόσο έχω σημεία ταύτισης με τον ήρωα , πιο πολύ μου άρεσε απλά η λέξη, εμφανισιακά και ηχητικά .

4) Αχιλλέα (σ.σ Zarquon) παρατήρησα στο msn σου πως γράφεις "New Dagobah music!". Για εξήγησε μας τι παίζει...

Zarquon : Ετοιμάζεται κάποια νέα δουλειά , βρισκόμαστε σε στάδιο ηχογραφήσεων, δεν γνωρίζουμε το πότε πρόκειται να βγει προς τα έξω βέβαια, άλλωστε δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε κι όλας...

5) Η νέα δουλειά θα έχει το ύφος που ήδη σας ξέρουμε ή θα δούμε κάτι καινούριο από μεριά σας;

Drs: Θα είναι στο ίδιο ύφος, πιο χιπ χοπ από το προηγούμενο με περισσότερη μουσική...

6) Έχετε σχέδια για κάποια σόλο δουλειά; Ή κάποιο project με άλλα άτομα; Όπως για παράδειγμα τo "Εν πλω" του RSN με τον Λ.Ο.Σ.

Rsn: Ετοιμάζω εγω με τον Νεκτάριο (SoulN.E.K) από τους Ωςαιδώ (πρώην Νεβμα) έναν δίσκο. Τον δουλεύουμε έναν χρόνο περίπου. Θα είναι hip hop με βάση την soul και funk μουσική, δουλεμένα ως επί το πλείστον σε Hardware μηχανήματα. Ο δίσκος θα έχει συμμετοχές από Mc Yinka, Λ.Ο.Σ. , Dagobah System, Χρήστο Λαινά, Eversor σε μια παραγωγή, και άλλους...

RSN, και τώρα σου έχω μερικές ερωτησούλες:

1) Sample diggin, διαδίκτυο ή κλασσικά δισκάδικα;

- Θα έλεγα και τα 2. Φυσικά και προτιμώ τα δισκάδικα, αλλά επειδή μένουμε στην ελλάδα, είναι λίγο δύσκολο να βρούμε όσα θέλουμε, και στις 2 περιπτώσεις προτιμώ να αγοράζω βινύλια.

2) Στο live των Razastarr σε είχα δει στα μετόπισθεν με το mpc. Πιστεύεις οτι είναι "must" για έναν παραγωγό να έχει hardware, ή μπορείς να πετύχεις εξίσου καλό αποτέλεσμα μέσα από σωστή χρήση software?

- "Must" είναι μόνο η θέληση να κάνεις μουσική. Ο τρόπος που θα την κάνεις είναι ανάλογα με το τι βολεύει τον καθέναν. Όσο αναφορά εμένα μου αρέσουν τα hardware και όσο μπορώ αγοράζω συνεχώς μηχανήματα, αλλά αυτό το κάνω για μένα.

3) Το αγαπημένο σου μουσικό κύμα για samples είναι...

- H blues και η jazz μουσική. Ούτως η άλλως είναι και τα αγαπημένα μου είδη μουσικής..

7) Θα ακούσουμε συμμετοχή κάποιου μέλους σας ή όλων των Dagobah System σε κάποια δουλειά μέσα στους επόμενους μήνες;

Drs: Όπως είπε και ο Άρης θα συμμετέχουμε στον δίσκο που ετοιμάζουν μαζί με τον Νεκτάριο. Είναι και κάποιες άλλες δουλείες που ετοιμάζονται, αλλά περισσότερα σύντομα.

8) Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε επηρεαστεί από κάποιο πρόσωπο ή κάποιο κίνημα. Κατά πόσο εσείς σαν άτομα έχετε επηρεαστεί, και από τι; Πιστεύετε πως τα πρότυπα που προβάλλονται στις μέρες μας είναι ικανά να δώσουν τα σωστά ερεθίσματα στους νέους για να καταφέρουν να καλλιεργήσουν μια καλά δομημένη προσωπικότητα;

Zarquon: Πολύ καλή ερώτηση και θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά επί του θέματος...σίγουρα οι επιρροές υπάρχουν. Κατ αρχήν εγώ προσωπικά, αλλά και όλοι μας πιστεύω είμαστε σαφώς επηρεασμένοι από ανθρώπους δικούς μας , οικογένεια , φίλους και από συζητήσεις μαζί τους. Τώρα, αν μιλάς για επιρροές σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, θα έλεγα οτι ως ένα σημείο έχουμε επηρεαστεί από τα "αριστερά κινήματα". Όσο και αν οι λέξεις αυτές στις μέρες μας φαίνονται πλέον γραφικές, μέχρι και αστείες, υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι εξέφραζαν και εκφράζουν σωστές απόψεις. Αλλά άποψη μου, και πιστεύω εκφράζει όλους μας, είναι πως η επιρροή από τον οποιονδήποτε πρέπει κάπου να σταματάει και να ξεκινάει πρώτα απ όλα η συνειδητοποίηση των δικών μας πράξεων σε κάθε επίπεδο. Είναι πολύ ενδιαφέρον να διαβάζεις φιλοσοφία, για παράδειγμα, ή και δοκίμια ανθρώπων που θεμελίωσαν βάσεις για πολιτικά συστήματα ανά την ιστορία.

Απλά αυτό που δεν έχουμε καταλάβει, είναι ότι η ιστορία μας προσπερνάει και όσα έλεγαν κάποτε οι περισσότεροι από αυτούς, φαίνονται όλο και πιο ουτοπικά. Δεν ισχυρίζομαι να διαγράψουμε οτιδήποτε παλαιό φυσικά, απλά το καλύτερο είναι να επηρεαστούμε από ότι πραγματικά άξιζε να ειπωθεί και να γίνει, και να το προσαρμόσουμε στην εποχή μας .

Σωστά ερεθίσματα στους νέους να δοθούν από ποιον; Αν περιμένουμε από τα Μ.Μ.Ε σαφώς και όχι .

Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Το θέμα είναι, ο νέος να παίρνει τα κατάλληλα ερεθίσματα τουλάχιστον, πρώτα απ όλα απ το σπίτι του. Και ένα απ τα πρώτα μαθήματα που πρέπει να παίρνει κάποιος πιστεύω είναι το να απορρίπτει τα πρότυπα που προσπαθούν να του επιβάλλουν.

9) Από Ελλάδα έχετε κάποιες επιρροές ή αν θέλετε "είδωλα";

Zarquon : Αν μιλάς για μουσική, επιρροές υπάρχουν και από πολλά είδη εκτός από hip hop π.χ rock, ρεμπέτικο , έντεχνο τραγούδι. Στα είδωλα λέμε όχι, είμαστε και λίγο μεγάλοι ηλικιακά για κάτι τέτοιο.

10) Ήδη στον ομώνυμο δίσκο σας είχατε μια πολύ δυνατή συμμετοχή που κίνησε το ενδιαφέρον (αναφέρομαι στον Νικόλα από τους Razastarr). Πιστεύετε οτι σε έναν δίσκο οι συμμετοχές παίζουν ρόλο στο να κάνουν κάποιον, που δεν έχει ακούσει ένα συγκρότημα, να μπει στον κόπο;

Zarquon : Σίγουρα παίζουν ρόλο οι συμμετοχές για να ακουστείς και πιστεύω ότι και στη δική μας περίπτωση συνέβη αυτό, αλλά σαφώς κάτι τέτοιο δεν αρκεί από ένα γκρουπ . Αν περιμένει ο ακροατής μόνο τις συμμετοχές, τότε απλά αυτό σημαίνει ότι δεν του αρέσει το συγκεκριμένο συγκρότημα...

11) Υπήρξε ποτέ κόντρα με κάποιον/κάποιους από τον χώρο; Ή έστω κάποια σπίθα που μπορεί να εξελισσόταν σε κόντρα;

Drs: Θεωρούμε ότι ο πραγματικός αντίπαλος είναι άλλος εκεί έξω και όχι ο κάθε mc. Και στο κάτω κάτω ελευθερία έχουμε (λέμε τώρα) ο καθένας κάνει ότι νομίζει... Όλα είναι θέμα αισθητικής..

Zarquon: ''όσο εσύ περηφανεύεσαι πως είσαι mc γαμάτος, κάποιοι ανοιχτά στους δρόμους στήνουν battle με το κράτος...''

Rsn: Να ρωτήσω κάτι; Πες οτι υπήρξε κόντρα με κάποιον (που δεν ισχύει), ενδιαφέρει κανέναν αυτό; Και γιατί κάτι τέτοιο να ενδιαφέρει τον κόσμο; Πραγματικά δεν μπορώ να το καταλάβω. Και γιατί μια κόντρα να γίνει τραγούδι πέρα απο το εμπορικό του πράγματος; Και στην τελική, δεν έχω ακούσει μια κόντρα που να έχει βάση... του στυλ, ''ο τάδε κλέβει λεμόνια από την λεμονιά μου οπότε θα του κάνω diss...'' χαχα

12) Ας κάνω μια λίγο πιο "trivia" ερώτηση: Αγαπημένη ταινία του καθ' ενός σας; Έτσι, για το κουτσομπολιό βρε αδερφέ...

Rsn: Βαβέλ

Drs: Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα.

Zarquon : Brazil

Νικόλας : Γη και ελευθερία .

Άγγελος : Φόβος και παράνοια στο Λας Βεγκας

13) Και αγαπημένο βιβλίο;

Rsn: Η βιογραφία του Martin Luther King

Drs: Back to the Basics

Άγγελος : Ούτε Θεός ούτε αφέντης

Zarquon : The Hitchhiker's Guide to the galaxy

Νικόλας: Άκου Ανθρωπάκο

14) Πίσω στους Dagobah System ως συγκρότημα. θα εμφανιστείτε σε κάποιο live τώρα κοντά;

Κανονίζουμε κάποια πράγματα, δεν έχει κλείσει κάτι σίγουρα ακόμα, με το που κλείσει εννοείται πως θα ανακοινωθεί άμεσα.

15) Μάλιστα. Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Θέλετε να συμπληρώσετε κάτι;

Σε ευχαριστούμε πολύ, να είσαι καλά!

Μια γεύση από τους Dagobah System:

Αφιέρωμα: Evidence (Of DiLAted Peoples)

Εκεί που καθόμουν λεπόν και έπινα την 7up μου και σκεφτόμουν ποιο θα είναι το επόμενο album που θα reviewάρω, λέω, δεν πετάω ένα αφιέρωμα; Και μιας και τον τελευταίο καιρό βλέπω όλο και περισσότεροι να μιλάνε για τον Evidence, λέω δεν κάθομαι να γράψω, αφού συγκαταλέγεται και στην λίστα των αγαπημένων μου ράππαιρ, και σε πολύ υψηλή θέση για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Πιστεύω πάντως πως αυτή η ανεξήγητη αύξηση της "δημοτικότητας" του EV οφείλεται στο οτι ονόματα με μεγάλη επιρροή στο ελληνικό κυρίως κοινό σκάσανε μύτη με αυτή τη μπλούζα σε lives τους. [/wannabe ψαγμένος mode off]

I'll introduce myself, check it out, ladies and gentlemen, the one and only Evidence, servin up your medicine.

O Michael Peretta λοιπόν, γεννήθηκε την 10η Δεκεμβρίου του 76, στην πόλη των αγγέλων, από Ιταλό πατέρα και Ρωσσο-αμερικανίδα μητέρα, και είναι μέλος των αγαπητών DiLAted Peoples (Rakaa Iriscience, Evidence, Dj Babu). Αρχικά, το ραππάρισμα ήταν η κύρια ασχολία του, ενώ με τον καιρό άρχισε να εξισώνει τα ποσοστά με αποτέλεσμα να συμβάλει στον τομέα των beats του εκάστοτε album σε μεγάλο ποσοστό. Τα τελευταία χρόνια (μετά τα 20/20 & Weatherman LP δηλαδή) αρχίζει να εδραιώνει την θέση του σαν δυνατός παραγωγός.

Raised in Santa Monica till their divorce, six years old, I couldn’t see what was coming of course, the plan, mom bounced on old man, then we moved to the Venice sand.

Όλα ξεκίνησαν όταν μετακόμισε στο Venice Beach, του Los Angeles, δίπλα στον Quincy Jones III, ο οποίος είναι και μια από τις βασικές επιρροές του. Λίγο μετά, δημιούργησε με τον Rakaa τους Dilated Peoples, για να προστεθεί έναν χρόνο αργότερα ο Dj Babu.

Το group χρονολογείται ιστορικά από το 1992, όμως η πρώτη δουλειά τους είναι έγινε το 1995 (Imagery, Battle Hymns & Political Poetry) το οποίο όμως δεν κυκλοφόρησε επίσημα πότε. Παρ' όλ' αυτά οι bootleggers έχουνε φροντίσει να φτάσει στα αυτιά μας. Επίσημα πλέον, κυκλοφορούν 2 singles (Third Degree 1997, Work The Angles 1998), τα οποία ήτανε και το πάτημα για να υπογράψουν με την Capitol Records και την πρώτη τους κυκλοφορία το 2000, The Platform, το οποίο δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το γνωστό West Coast Gangsta Rap, κάτι το οποίο έφερε τόσο θετικές αλλά και αρνητικές κριτικές.

Ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο τους, έρχεται το Expansion Team, και το κομμάτι Worst Comes To Worst (RIP Guru) να παίρνει πάνω του το βάρος της επιτυχίας, έχοντας πλέον διορθώσει στο μέγιστο τα λάθη τους, όλα έδειχναν πως η συνέχεια θα ήτανε άκρως ευνοϊκη για αυτούς.

Η συνέχεια όμως δεν ήταν το ίδιο καλή, καθώς οι κριτικές για το Neighborhood Watch δεν ήταν οι αναμενόμενες. Και εδώ έρχομαι να διαφωνίσω, καθώς για εμένα είναι ένα άκρως ολοκληρωμένο cd, όχι βέβαια του επιπέδου των προηγούμενων δύο, αλλά ούτε άξιο των κακών σχολίων που έλαβε. Highlights του δίσκου το This Way σε συμμετοχή/παραγωγή Kanye West και το Dj Babu In Deep Concentration, ένα κόμματι ένδειξης σεβασμού στους θρύλους Gang Starr (Dj Premier in Deep Concentration, No More Mr Nice Guy, 1989).

Τελευταίο LP, φτάνοντας στο 2006, είναι το 20/20, στο οποίο ο Evidence έχει αναλάβει παραγωγικά τα 7 από τα 13 κομμάτια (ενώ στα προηγούμενα είχε 2beats/album). Εδώ ευτυχώς του βλέπουμε όλους ευχαριστημένους, ακούγοντας έναν δίσκο με ελάχιστα μείον, και κομμάτια που έχουνε μείνει σε όλους τους DP fans ως αγαπημένα όπως το Kindness for Weakness, Back Again, You Can't Hide You Can't Run.

Το 2007 σήμανε την τελευταία (ως τώρα) κυκλοφορία τους, The Release Party, ένα ΕΡ με remix κυρίως και 2 νέα κομμάτια.

Προηγουμένως μέσα στην χρονιά είχε προηγηθεί το ντεμπούτο του Evidence, που τιτλοφορείται The Weatherman LP (ABB Records).

Το πολυσηζητημένο αυτό album, είναι ένα από τα αγαπημένα μου δίσκια ever, και βλέπουμε έναν ώριμο Evidence, πάνω σε εκπληκτικές παραγωγές, που πραγματικά όλες είναι μια προς μια από The Alchemist, Sid Roams (Joey Chavez & Bravo), Jake One, DJ Babu, DJ Khalil, καθώς και από τον ίδιο. Στον δίσκο έχουνε συμβάλει με φωνητικά οι Noelle Scaggs, Alchemist, Phonte, Planet Asia, Kobe, Madchild, Rakaa, Big Pooh, Defari, Joe Scudda, Slug, Res, Sick Jacken & Chace Infinite. Τους πικαπισμούς επιμελούνται οι Dj Revolution & Dj Babu.

Αυτός ο δίσκος άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για μια επιτυχημένη solo πορεία για τον Μιχαλάκη, ο οποίος έδειξε πως μπορεί κάποιος να συνδέσει ποικίλες θεματολογίες, συνοδευόμενες από παραγωγές που εφαρμόζουν γάντι στο κάθε θέμα. Αξίζει να αναφέρω οτι το I Still Love You καθώς και το Chase The Clouds Away αναφέρονται στην μητέρα του, η οποία το 2004 πέθανε από καρκίνο.

Την επόμενη χρονιά επιστρέφει με ένα ΕΡ (Layover EP) 10 κομματιών, το οποίο ήταν αρχικά να βγει ένα 5track release, όλο σε παραγωγές Khrysis, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη και το έκανε official release, το οποίο βγήκε από την Decon Records. Μεγάλο μέρος του ΕΡ έχει γυριστεί σε video clips (For Whom the Bell Tolls, So Fresh, Solitary Confinement, Don't Hate, The Far Left), ενώ εκτός από Khrysis, τα beats επιμελούνται οι Sid Roams, Alchemist, Babu και ο ίδιος. Στις συμμετοχές ακούμε τους Krondon, Alchemist, Phonte, Blu, Will.I.Am, ELzhi, Fashawn & Aloe Blacc, ενώ όλο το άλμπουμ κινείται σε ένα πολύ χαλαρό ύφος. Την ίδια περίοδο, σε συνεργασία με τον Dj Skee κυκλοφόρησε και το Layover Mixtape για δωρεάν download από το myspace.

Φτάνοντας στο 2010, και στο I Don't Need Love EP, και ενώ περιμένουμε το Cats & Dogs και το Step Brothers (ALC x EV album) βλέπουμε αυτό το EP το οποίο δώθηκε δωρεάν, με θέμα άκρως επηρρεασμένο από το θρυλικό συγκρότημα των Beatles, καθώς από τα εξώφυλλα μέχρι και τα samples, είναι βασισμένο σε αυτούς.

Όλα αυτά τα χρόνια, δεν έχουνε λείψει και οι παραγωγές του, έξω από τα solo/dilated albums. Με 3 instrumental tapes (Red, Purple, Yellow Tape Instrumentals) αλλά και σε συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες, μας έχει χαρίσει ουκ ολίγα κομμάτια που μας επιβεβαιώνουν πως είναι ένας ολοκληρωμένος ράππερ. Και όλα αυτά ενώ διανύει το 34ο έτος της ζωής του.

Εδώ θέλω να αναφερθώ και λίγο στον τρόπο ερμηνείας του. Είναι γνωστός και σαν Mr Slow Flow άλλωστε. Σπάνια θα τον ακούσουμε να ραππάρει σε κάτι πιο γρήγορο από το κανονικό. Όμως αυτός ο συνδιασμός του αργού, στρωτού flow, με την καθαρή χροιά του, κάνουνε το άκουσμα όλων των παραπάνω κάτι παραπάνω από ευχάριστο, και κάθε άλλο παρά βαρετό.

Κλείνοντας, ελπίζω να αφιέρωσε κάποιος 5 λεπτά να τα διαβάσει και επίσης ελπίζω να φάνηκαν έστω και σε έναν που ενδιαφέρθηκε χρήσιμα. Ο Evidence μπορεί να μην είναι ο καλλιτέχνης που έχει αλλάξει την ιστορία του hip hop αλλά σίγουρα είναι από αυτούς που θέτουν τον πήχη ψηλότερα κάθε φορά που κάνουν κάτι. Δεν είναι λίγες οι φορές άλλωστε που έχετε κοπανηθεί είτε με EV είτε με τον παιδικό του φίλο, τον Alchemist.

It's love and war, we accomodate those, we could both breathe or step up, you're next to go

Saigon - The Greatest Story Never Told (2011)

Νομίζω οι συστάσεις για τον Saigon είναι περιττές καθώς όλοι, λίγο πολύ θα έχετε ακούσει από δώ ή από κει κάποιο κομμάτι του. Το Greatest Story Never Told λοιπόν, δεν είναι απλά ένα LP για τον Saigon, είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό του καθώς του πήρε 5 ολόκληρα χρόνια για να καταφέρει να το κυκλοφορήσει.

Στη χρονική αυτή περίοδο κυκλοφόρησαν βέβαια και mixtapes/street albums, αλλά τίποτα βεβαίως δεν είχε την βαρύτητα του Greatest Story Never Told. Παρόλο που το CD επίσημα κυκλοφορεί στις 15/2, κάποιοι συνέβαλαν στο να διαρρεύσει λίγο νωρίτερα (ελλείψει 2/3 bonus κομματιών όμως, αλλά δεν πειράζει).

Πριν το ακούσω μπορώ να πω πως είχα μερικούς ενδοιασμούς, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που albums με τόσο hype και τόση αναμονή έχουνε βγει πατάτες. Τα 4.5 Mics του Source δεν μου έλεγαν τίποτα επίσης.

Οι ενδοιασμοί άρχισαν να γίνονται φοβίες καθώς το πρώτο κομμάτι (The Invita Saigon) μου φάνηκε πολύ μέτριο. Όλα όμως εξαφανίστηκαν ακούγοντας το γνώριμο εδώ και καιρόο, γαμάτο Come On Baby. Βλέποντας αυτό το κομμάτι, επιβεβαιώθηκα οτι τελικά το άλμπουμ θα συνεχιστεί ιδανικά.

Και όντως έτσι συνεχίστηκε. Με έναν Saigon που ταίριαζε γάντι στις παραγωγές (Just Blaze, Scram Jones, DJ Corbett, Buckwild, Red Spyda, SC, Kanye West, D.Allen), και οι συμμετοχές να είναι μετρημένες, με τις περισσότερες να είναι απλά φωνητικά, τα οποία ομόρφαιναν το κάθε κομμάτι, το καθένα με τη δικιά του πινελια ξεχωριστά. Κομμάτια όπως τα Preacher, The Greatest Story Never Told, Friends, Better Way επίσης μας θυμίζουν γιατί ο Just Blaze θεωρείται ένας από τους καλύτερους εν ενεργεία beatmakers. Συνεχίζοντας την ακρόαση του δίσκου και ενώ έχουμε περάσει το 2ο μισό, βλέπουμε τον Kanye West να δίνει μια πολύ χαλαρωτική διάθεση στο It's Alright. το όποιο είναι ένα χαρακτηριστικό κομμάτι του δίσκου, καθώς είναι ακόμα ένα που δεν μπορείς να τους βρεις κάποιο δυνατό ψεγάδι, μια δικαιολογία για να μην το ακούσεις.

Mετά περνάμε 2 κομμάτια δυνατά αλλά όχι τόσο όσα τα άλλα (Believe It, Give It To Me) για να φτάσουμε στο What The Lovers Do στο οποίο ο Saigon σε κερδίζει από το πρώτο κουπλέ, καθώς και η παραγωγή από την πρώτη loopα. Όπως και ο Buckwild στο Oh Yeah.

Το CD δεν θα μπορούσε να κλείσει καλύτερα πάντως, καθώς το Bring Me Down pt.2 έχει ένα σκαλωτικό hook, μια πολύ ωραία παραγωγή και πολύ σωστά verses. Ό,τι πρέπει για να ένα ιδανικό τελείωμα ενός φοβερού δίσκου.

Κλείνοντας, επειδή ξέρω πως μπορώ να μιλάω όλη την ώρα για τον δίσκο, καθώς με εντυπωσίασε στο έπακρο, θα σταματήσω κάπου εδώ. Απλά καταλήγω στο οτι το Greatest Story Never Told είναι ένας δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος ΠΑΡΑΓΩΓΑΡΕΣ, και ο Saigon παρόλο που πολλά από τα κομμάτια (αν όχι όλα) είναι παλιά, τον βλέπω πολύ φρέσκο που ήρθε για να δώσει ΔΙ-ΣΚΑ-ΡΑ.

Αυτή είναι η ταπεινή μου πρόταση για σήμερα, είμαι σίγουρος πως ακόμα και αν δεν σας ψήνει πολύ ο Saigon, παραγωγικά ο δίσκος θα σας κάνει να ασχολείστε μαζί του για πολύ καιρό.

Ξεχώρισα τα: Friends, War, Enemies, Oh Yeah, Bring Me Down, Preacher, What The Lovers Do, Better Way, Come On Baby.

Tracklist:

1. Station Identification (Intro) f. Fatman Scoop

2. The Invita Saigon f. Q-Tip & Fatman Scoop

3. Come On Baby f. Swizz Beatz & Jay-Z

4. War

5. Enemies

6. Friends

7. The Greatest Story Never Told

8. Clap f. Faith Evans

9. Preacher

10. It’s Alright f. Marsha Ambrosious

11. Believe It

12. Give It To Me f. Raheem DeVaughn

13. What The Lovers Do f. Devin The Dude

14. Better Way f. Layzie Bone

15. Oh Yeah (Our Babies)

16. Bring Me Down

Red - Until We Have Faces (2011)

Red. Όλοι μας τους έχουμε ακούσει σε μια περίοδο της ζωής μας, έστω και κατά λάθος. Είναι ένα από τα πιο αξιόλογα rock bands των ημερών μας και το album τους ένα album που το περίμενα πολύ καιρό. Ένα συγκρότημα που μας έδωσε ένα από τα ωραιότερα album για το 2006, το "End Of Silence".

Ας περάσουμε στο album λοιπόν. Το εξώφυλλο δεν είναι κάτι το σπουδαίο. Ούτε άσχημο ούτε και τρομερά καλαίσθητο όμως. Θυμίζει μάλιστα αρκετά αυτό του End Of Silence. Σε κάθε περίπτωση όμως συμβαδίζει με αυτό που ακούς και αυτό είναι που μετράει.

Το album μπαίνει δυνατά με το intro του, "Feed The Machine" που όσοι ασχολείστε θα το έχετε ακούσει ήδη λογικά, καθώς κυκλοφόρησε μερικούς μήνες νωρίτερα. Καθώς προχωράει, συναντάμε τον γνώριμο ήχο των Red, ήρεμος, με δυνατά ρεφρέν στα περισσότερα σημεία και πολύ ωραία μουσική που επιβεβαιώνει την υψηλή θέση που καταλαμβάνουν στην λίστα με τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Φυσικά και τα κομμάτια τους κυμαίνονται ως επί το πλείστον στα επίπεδα του "Lie To Me (Denial)", ωστόσο υπάρχουν και μερικά πιο δυνατά κομμάτια που φέρνουν πιο πολύ σε nu metal, όπως το "The Outside".

Τέλος, δεν με άφησε καθόλου αδιάφορο το "Hymn For The Missing" κομμάτι σαφώς πιο ήρεμο από όλα τα υπόλοιπα, και με πολύ όμορφο στίχο και ύφος. Έτσι το cd έχει ένα πολύ όμορφο κλείσιμο, καθώς αυτό το κομμάτι αποτελεί το Outro του "Until We Have Faces".

Συνοπτικά λοιπόν, έχουμε ένα πολύ όμορφο album, το οποίο συνίσταται για τους τακτικούς ακροατές της alternative rock σκηνής και σίγουρα όποιον έχει αγαπήσει το "End Of Silence". Πρόκειται για ένα "αμφίθυμο" cd και θα το διαπιστώσει κανείς και από τα κομμάτια που έχω ήδη δώσει.

Tracklist:

1. Feed The Machine
2. Faceless
3. Lie To Me (Denial)
4. Let It Burn
5. Buried Beneath
6. Not Alone
7. Watch You Crawl
8. The Outside
9. Who We Are
10. Best Is Yet To Come
11. Hymn For The Missing