Τρόποι ενημέρωσης

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Προτάσεις... στο χέρι: Μάιος 2011




Πολλά είναι τα albums που σκεφτόμαστε να ανεβάσουμε σε άρθρα κατά καιρούς. Δυστυχώς όμως, τα albums που έχουμε σε εκτίμηση είναι περισσότερα, και ο χρόνος όλο και λιγότερος. Γι'αυτό και από 'δω και πέρα, στο τέλος κάθε μήνα, θα ανεβαίνουν μερικές προτάσεις στα.. γρήγορα από τα μέλη του music-call, δεν χάνετε τίποτα να τους ρίξετε μια ματιά, και (γιατί όχι;) ένα αυτί.



Ανδρέας:

Blue Stahli - Blue Stahli (2011) (Electronic Rock, Indusrial Metal)


Bloc Party - Silent Alarm (2005) (Indie Rock)


The Anomalies - Free Soup Social (2009) (Indie Rock, Hip Hop)




Σταύρος:

Natural Snow Buildings - Waves Of The Random Sea (2011) (Drone, Psychedelic Folk)


Parov Stelar - Shine (2007) (Electronic, Jazz)


Diamond D (and the Psychotic Neurotics) - Stunts, Blunts & Hip-Hop (1992) (Hip Hop)


Φίλιππος:


The Kills - Blood Pressures (2009) (Lo-Fi)

Blackmore's Night - Ghost of a Rose (2003) (Epic , Folklore)


The 69 Eyes - Devils (2004) (Rock , Metal)


LowInertia:
RSN-Λ.Ο.Σ. - Εν Πλω (2009) (Hip Hop)

Τετάρτη 11 Μαΐου 2011

Βρώμικος Νότος - Στην Καρδιά & Στο Μυαλό (2011)



Ο Μάης έχει μπει πολύ δυνατά εντός και εκτός των συνόρων και μετά την δισκάρα του Soulkast κυκλοφόρησε χθες (ή σήμερα, ανάλογα με το πότε θα ανέβει το άρθρο) και μεταξύ άλλων, η δεύτερη δουλειά από το project "Βρώμικος Νότος", μια δουλειά που περιμέναμε αρκετό καιρό τόσο εγώ, όσο και οι περισσότεροι που είχαμε ακούσει την πρώτη τους δουλειά, ιδίως αφότου ακούσαμε και είδαμε το video clip που κυκλοφόρησε στις αρχές του Φλεβάρη.
Να πω κάπου εδώ για όσους δεν ξέρουν ότι ο Βρώμικος Νότος είναι μια μεγάλη παρέα που μέσα της συναντάμε τους Dust Rhymes, Στίγμα, Χωρίς Ανάσα, Νεκρό Παλμός, Κοής, Loopa, Παλμοί Της Ίριδας, Άγνωστος Χειμώνας, Φέρμα, Zenix, Απρόσωπα Πρόσωπα, Άγρυπνος και Dj Slander (όπως αναγράφεται στο info του album τους) αν μου ξέφυγε κάποιο όνομα ή έβαλα κάποιον παραπάνω να με συγχωρείτε είναι και η περίοδος τέτοια που δεν έχω και τον χρόνο να ελέγξω.
Η μεγάλη μου χαρά ήρθε όταν κατέβασα και εκάνα unzip τον φάκελο και είδα θαμπωμένος 43 κομμάτια. 43 κομμάτια που όταν τα άκουσα, ενώ περίμενα να ταν προχειροδουλειές (όπως μας έχουν συνηθίσει ονόματα του χώρου, να πετάν δηλαδή 50 κομμάτια τον χρόνο που τα 40 είναι υπόθεση μιας μέρας) τελικά αποδείχτηκα λανθασμένος καθώς όλα κομμάτια ήταν αρκετά αξιόλογα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι και λογικό, αφού μιλάμε για μια παρέα κοντά 20 άτομα, αν γουστάρουν κατεβάζουν και ποδοσφαιρική ομάδα, ταλέντο και όρεξη υπάρχει, οπότε ιδού τα αποτελέσματα!
Όπως καταλαβαίνετε είναι αδύνατο να πω την άποψη μου για 43 κομμάτια, αλλά θα πω για το overall: Ένα πολύ δυνατό album, με πιο σκοτεινές παραγωγές και ερμηνείες από το πρώτο album, κάτι που πιστεύω θα αρέσει σίγουρα στους πιστούς του Ελληνικού hip hop, αλλά και στο υπόλοιπο κοινό που δεν τρέφει τόσο μεγάλη αγάπη για την εν λόγω σκηνή. Επίσης, πιστεύω θα σας παρακινήσει να το ακούσετε ο στίχος του. Πολύ καλός στίχος από πολλούς, υπάρχουν σε μερικά σημεία κάποιες αδυναμίες στον τεχνικό τομέα, αλλά είναι μεμονωμένα περιστατικά θαρρώ.
Κατεβάστε το και πιστεύω δεν θα μετανιώσετε που το κάνατε!

Μερικά κομμάτια ενδεικτικά:


Tracklist:
ΥΓ. Σιγά μην καθόμουν να γράφω 43 κομμάτια ένα-ένα. πάρτε το screenshot, όμορφα κ ωραία.


Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Soulkast - Honoris Causa (2011)



Αν με ρωτήσετε περι γαλλικού ραπ, ειλικρινά θα με πιάσετε αδιάβαστο. Πέρα από τα βασικά και ένα δύο πράματα ακόμα, δεν ξέρω τίποτα και ούτε σκοπεύω να μάθω. Για να μην τα πολυλογώ λεπόν, κάποτε είχε σκάσει ένα clip του Soulkast, ενός κομματιού, σε beat και scratches Premo. Τί να κάνω, καύλωσα.
Ο Soulkast, πρώην μέλος των Da Hypnotik, έχοντας 2 κυκλοφορίες στο ενεργητικό του, μα καμία solo, ήρθε για να ταράξει τα νερά.
Τσιμπήσαμε ημερομηνία κυκλοφορίας και είπα να μην ξανακούσω άλλα μέχρι να βγει. Ε, και στις 9 Μαίου, το album επιτέλους κυκλοφορεί, και μέσα στη χαρά το κατεβάζω σαν καλός πειρατής να το ακούσω.
Επειδή από γαλλικά όμως το μόνο που ξέρω είναι το ουλεβουκουσεαβεμουασεσουασεσουα, δεν θα ασχοληθούμε με το τί λέει ο φίλτατος βραχύφωνος γάλλος ράππαιρ. However, ένας δίσκος από όποιον και να 'ναι, όταν έχει συμμετοχές σε φάση M.O.P., Talib Kweli, Bone Thugs N Harmony, Onyx, Iam (για τους λάτρεις του γαλλικού) κλπ κλπ, σε αναγκάζει να τον ακούσεις.

Στα του cd τώρα, το οποίο ξεκινάει με διάθεση να σε ταρακουνήσει ("premiere salve"). Από το προοίμιο δηλαδή κατεβάζεις παντελόνι και αρχίζεις ντάγκα ντούγκα σκεφτόμενος και το τί έρχεται. Και με το δίκιο σου θα μου πεις, καθώς έχει συνέχεια το "international" σε συμμετοχή M.O.P. & Brahi, που σε κάνει να συνεχίζεις επάξια το ταρακούνημα που ξεκίνησες στο πρώτο κομμάτι. Στη συνέχεια, ακούμε ένα από τα δυνατότερα κομμάτια του δίσκου, και τα λίγα χωρίς αγγλόφωνη συμμετοχή.. Πλέον χρησιμοποιημένο δείγμα, αλλά καλόγουστα παρμένο και εξαίσιο πάτημα από την πλειοψηφία. «Επιστροφή στα κλασσικά» ή αλλιώς.. "retour au classik". Το επόμενο κομμάτι ναι μεν είναι δυνατό, αλλά είναι πιο κάτω από τα προηγούμενα. Όλοι έχουμε μια άτυχη στιγμή, αφήνουμε το 5(9)4 να περάσει και συνεχίζουμε. Με την εισαγωγή του "ready for war" μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό το "not tonight" των Slaughterhouse, γι'αυτό και δεν μπόρεσα να το απολαύσω και αναλόγως, παρά την εκπληκτική παραγωγή και έναν εξαιρετικό Soulkast για άλλη μια φορά..
Φτάνοντας στο τέλος του πρώτου μισού, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία ευχάριστη έκπληξη. Ghostface Killah & Soulkast να δολοφονούν ένα άκρως βρόμικο beat ("world wild"). Οι λέξεις αχρείαστες.
"back in the days" για να μπούμε σε έναν πιο «χαλαρό» ρυθμό, με τους Soulkast & Talib να αναπολούν τον παλιό καλό καιρό. Συνεχίζοντας, η όμορφη και χαλαρή αυτή ατμόσφαιρα γίνεται σμπαράλια καθώς das efx, soulkast & brahi they spit hip hop how they live it ("we live hip hop (no doubt)"). πρέπει να το ζούνε αρκετά hardcore υποθέτω, γιατί μόνο αυτό σου βγάζει το συγκεκριμένο track.
Προτελευταίο κομμάτι, και αν το gfk x soulkast, ήταν έκπληξη, το Bone Thugs N Harmony x Soulkast είναι ακόμα μεγαλύτερη. "Ride with us", ένα αρκετά ταξιδιάρικο κομμάτι, που ακόμα και η άγρια χροιά του γάλλου δένει ήρεμα με το beat. Το ξέχναγα άνετα στο repeat. Πάντως, για το κλείσιμο του δίσκου έκανε την ιδανικότερη επιλογή. Οι iam ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον ράππαιρ από το Lille για να δημιουργήσουν το ομόνυμο κομμάτι του δίσκου ("honoris causa"), εδώ απλά παίρνω βολική θέση στην καρέκλα και προσπαθώ να φανταστώ για το τί λένε μέσα στα 4 αυτά λεπτά του κομματιού. Μετά από λίγο λέω, «δεν γαμιέται», και απλά απολαμβάνω.

Τα γαλλικά είναι μια γλώσσα που δεν ξέρω αν την λατρεύω ή αν την σιχαίνομαι. Εδώ πάντως ο Soulkast μου δίνει έναν επιπλέον λόγο να το ξανασκεφτώ. Το γεγονός της απίστευτης, -άπιαστης θα μπορούσα να πω- ροής του θα το αποδώσω εν μέρει και στη γλώσσα. Παρόλαυτά δεν σταματάω να πιστεύω οτι είναι ένας mc με άπειρο ταλέντο, το οποίο ξεδιπλώθηκε ΚΑΙ στην παρθενική του επίσημη κυκλοφορία, στην οποία είναι καλύτερος από το Maintenant ou jamais, των Da Hypnotik. Δείχνει να έχει πολλές ευκαιρίες για μεγαλύτερες δουλειές στο μέλλον και ελπίζω να τις αξιοποιήσει υπέρ το δέον, καθώς πληροί κάθε προϋπόθεση για να φτάσει στην κορυφή.

Σκατοκαύλωσα με τα:

Tracklist
01. Premiere Salve (ft Dj Premier)
02. International (ft M.O.P & Brahi)
03. Retour au classik (ft Medine & Brahi & Eklips)
04. 5(9)4 (ft Kery James)
05. Ready for war (ft Onyx & Brahi)
06. World Wild (ft Ghostface Killah)
07. Back in the days (ft Talib Kweli & Stefan Filey)
08. We live hiphop (No Doubt) (ft Das EFX & Brahi)
09. Ride with us (ft Bone Thugs-n-Harmony)
10. Honoris causa (ft Iam)
11. Bonus - Premiere salve (Instrumental)
12. Bonus - Ready for war (Instrumental)
13. Bonus - We live hip hop (Instrumental)


classic shiet..

Δευτέρα 25 Απριλίου 2011

The Subways - Young For Eternity (2005)


"Be my, be my, be my little rock n roll queen". Το χουμε ακούσει στο FIFA Street 2. Έπειτα το ακούσαμε και στο RocknRolla και γενικά όλοι κάπου το ακούσαμε. Σε ελάχιστους δεν άρεσε σαν κομμάτι. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον εαυτό μου, αλλά και άλλους, τις περιόδους που έπαιζε πολύ να το σιγοτραγουδάμε σε διάφορες φάσεις της μέρας μας.
Κάπως έτσι, μετά από κάποια χρόνια, είπα να φτάσω στο να ακούσω αυτό το cdάκι, μιας και περνάω μια φάση όπου από το βράδυ ως το πρωί λιώνω The Killers, Muse, Snow Patrol κλπ κλπ.
Πατάω λοιπόν το play για να ξεκινήσει η ακρόαση και από κει που περιμένω κομμάτι ανάλογο του Rock N Roll Queen, πέφτει το "I Want To Hear What You've Got To Say". Ξεκινάει ήρεμα και ψιλοαπογοητεύομαι, λέω "Έχε γούστο το Rock & Roll Queen να ναι στις εξαιρέσεις!". Τελικά κάνει ένα ωραίο γύρισμα σε ένα σημείο και "Ωπ, εδώ είμαστε" είπα με ανακούφιση. Επόμενο κομμάτι το "Holiday" κομματάκι μικρό μεν, δυναμικό δε. Με το που τελειώνει μπαίνει η κομματάρα για την οποία έβαλα να ακούσω το album. "Rock & Roll Queen" και γω άρχισα πάλι να το σιγοτραγουδώ θυμίζοντας μου σκηνικά από τις άπειρες ώρες που χα περάσει μπροστά από το PS2 παίζοντας FIFA Street 2 και προσπαθόντας να νικήσω με Gamebreaker και...βγαίνω εκτός θέματος.
Πάνω που χα φτιαχτεί λοιπόν πέφτει το "Mary" ένα κομμάτι το οποίο μιλάει για την κολλητή του που απ ότι κατάλαβα την κρυφογουστάρει αλλά δεν μας το λέει. Εντάξει, όχι άσχημο κομματάκι. Σειρά έχει το "Young For Eternity" το οποίο είναι απ τα αγαπημένα μου κομμάτια μαζί με το "Rock & Roll Queen" απ αυτό το album. Πάλι λοιπόν πάνω που χα φτιαχτεί σκάει μύτη το "Lines Of Light". Αμφιθυμία στο μεγαλείο της, από κει που χτυπιόμουν βρέθηκα να μαι σε φάση αδράνειας ακούγοντας τον πόνο του Billy Lunn.
Ακολουθεί το "Oh Yeah", το τρίτο κομμάτι που με πόρωσε και παρά την απλότητα του μου άρεσε και το video clip. Ακολουθεί το "City Pavement" και κάπου εδώ ένιωσα αρκετά χαρούμενος καθώς έπαιξαν επιτέλους 2 κομμάτια seri που να βγάζουν ένα vibe ρε φίλε. Ε ακολουθεί το "No Goodbyes" το οποίο ωραίο ήτανε, αλλά με "γείωσε" καθώς ήθελα κ άλλη ενέργεια! Ε, το album φαίνεται ότι ήξερε τι ζητούσα και λίγο πριν αρχίσω να βαριέμαι μου έδωσε το "With You" του οποίου ναι μεν η θεματολογία είναι νωχελική αλλά είναι κάπως πιο δυνατό κομμάτι. Αρκετά όμορφο. Σειρά έχει το "She Sun" το οποίο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο και πήγα στον επίλογο. Εκεί με περίμενε το "Somewhere". Πολύ όμορφο για επίλογο λέω, εντάξει, πάμε να κάνουμε το review μας. Κάνω να κλείσω το player, αλλά παρατηρώ μια μεγάλη σιγή. "Τι στον διάολο;" Πάω να δω τι παίζει και σκάει μύτη το "At 1 AM". Μέχρι να πάρω είδηση τι έχει συμβεί είχε αρχίσει να παίζει ένα αρκετά γαμάτο κομματάκι που τελικά μπήκε κ αυτό στα favs του album.
Σίγουρα ένα album πάνω του μετρίου το οποίο κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στα cd που έχω σε εκτίμηση, αφού με μια δεύτερη ακρόαση παρατήρησα πως και τα πιο calm κομμάτια όντως άξιζαν. Προτείνω με τα 1000 το άκουσμα του σε απανταχού fans Alternative/Indie/British Rock.

Tracklist:

1.I Want to Hear What You Have Got to Say
2.Holiday
3.Rock & Roll Queen
4.Mary
5.Young for Eternity
6.Lines of Light
7.Oh Yeah
8.City Pavement
9.No Goodbyes
10.With You
11.She Sun
12.Somewhere/At 1am

Κυριακή 24 Απριλίου 2011

Curren$y & Alchemist - Covert Coup (2011)



20 Απριλίου. Μια ακόμα μέρα διακοπών..
«Θα 'χει βγει το Covert Coup» είπα μόλις άνοιξα το pc, και πήγα να το κατεβάσω.
Alchemist με κοιλίτσα τον τελευταίο καιρό, και Curren$y που έχει κάνει τρελλο buzz με 2 «σιντάρες» μέσα στο '10, τις οποίες όμως μισές τις τσέκαρα. Αλλά όπως και να χει, 10 μπήτια ALC είναι full motivational για τον καθένα, για να ακούσει τον Tha Spitta..
Σκέφτηκα να βάλω δυνατά τα ηχεία και να το αφήσω να βαράει, έτσι και αλλιώς στιχους από την πρώτη ακρόαση δεν θα πρόσεχα. Και έκανα πολύ καλά. BBS το πρώτο track, και οφείλω να ομολογήσω πως χτύπησε ιδανικά στα ηχεία. Η «βαριά», βασικά η «έχω-πιεί-10-γάρα-και-χώνομαι-στο-booth» χροιά του Curren$y κολλάει σωστά σε beats τέτοιου στυλ του alan του χημικού. Για να μην τα πολυλογώ, δεύτερο track, πάνε κάπως έτσι πάλι τα πράγματα, με την διαφορά του οτι εδώ χώνεται και ο Prodigy, πράγμα που κάνει το κομμάτι πολύ πιο ενδιαφέρον...
Μόλις σκάει το 3ο κομμάτι λέω εδώ είμαστε. Τρελό μπητάκι, ο,τι πρέπει για να πω πως μέχρι τώρα πάει γαμάτα το EP. Μέχρι που χώνεται ο Fiend, και χώθηκε και κατευθείαν skip. Το πόσο τον σιχαίνομαι αυτόν τον τύπο δεν λέγεται.. Στην συνέχεια, πάλι τα ίδια, μέχρι που χώνεται πάλι το feat, αυτή η φορά η αντιπάθεια μου για τον συμμετέχοντα (Smoke DZA), δεν ήτανε αρκετή για να με κάνει να skipάρω τέτοιο beat.
5, Smoke break.. μπορώ να καταλάβω τον λόγο ύπαρξης αυτού του κομματιού.
και φτάνουμε στο 6. Scottie Pippens. Το καλύτερο του EP. Με συμμετοχή φωτιά, Freddie Gibbs. Ανεβάζει το επίπεδο αυτό το κομμάτι. Το flow του Gibbs δένει υπέροχα στην παραγωγή, και όλος ο Gibbs δένει υπέροχα επίσης με τον Curren$y.
Ventilation, αρκετά chillout κομμάτι, αλλά βαρετό.
Στην συνέχεια ακούμε τα double07 και success is my cologne, δύο από τα πιο ωραία κομμάτια της κυκλοφορίας, τα οποία δεν φεύγουνε καθόλου από την βασική ιδέα του EP: χασίσι.
Κομμάτι 10, και το Full Metal, κλείνει το Covert Coup πολύ πιο όμορφα από ο,τι είχε ανοίξει, με την πιο ωραία (μπορεί να είναι στα σημεία καλύτερη και από την scottie pippens) παραγωγή εκ των 10.
Κάνοντας μια σούμα, μπορώ να πω, πως όποιος δεν γουστάρει φάσεις που είναι τελείως «άραγμα και εδώ και πίνουμε και την vodkιτσα μας και σκάμε και το γαράκι μας αμα λάχει και θέλουμε και θα το βάλουμε στο full να χαλαρώσουμε» τότε έχασε τον χρόνο του που το διάβασε όλο αυτό. Τώρα, όποιος γούσταρε..
Εδώ είναι και το link:

Tracklist:

01. BBS
02. The Type (Ft. Prodigy)
03. Blood Sweat And Gears (Ft. Fiend)
04. Life Instructions (Ft. Smoke DZA)
05. Smoke Break
06. Scottie Pippen (Ft. Freddie Gibbs)
07. Ventilation
08. Double 07
09. Success Is My Cologne
10. Full Metal

Με Bold αυτά που ξεχώρισα.

Τετάρτη 20 Απριλίου 2011

Interview Corner: DJ 7L




Ο Dj 7L, κατά κόσμον George Andrinopoulos, είναι γνωστός από το hip hop duo 7LES (7L & Esoteric), τους AOTP (Army Of The Pharoahs) και όχι μόνο.. Οι συστάσεις είναι περιττές πιστεύω, καθώς ο,τι χρειάζεστε θα το βρείτε παρακάτω.
Ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν κάθομαι να μεταφράσω, οπότε όποιος δυσκολεύεται στο να την διαβάσει στα αγγλικά, ας χρησιμοποιήσει τον μεταφραστή στο πλάι.



1) Which were your first steps on the hip hop scene, and how did the name "7L" come up?
For the in depth details, my bio on www.DJ7L.com , but in short after first being introduced to hip hop thru like Whodini and Run Dmc it was Doug E Fresh and Slick Ricks 'The Show' that sorta solidified it for me. From that point on I been pretty much all in. 7L came from my name being George, G is the 7th letter of the alphabet, so hence the 7L...I initially was going by G Swift when I started out, then a graffiti artist had done a mix cover for me and put 7L's in the background, so I thought it wasa cool and went w/that from then on.

2) Not many DJs nowadays, are there any great difficulties that make people stay away from being a DJ?
Well, I think its actually the opposite, at least stateside everyone a dj! Especially with Serato, Tractor and all that, its just a new game now. Its easy for anyone to have an instant library of songs. I think before, let's say 10 years ago, yea it was difficult cuz u could carve your own lane and have a wide selection, and maybe be outside the box, spend time hunting records down ect, and that could have been just one 'edge' u could have over other dj's, but now, I feel, and see, for the most part, everyone has everything, ur edge now is make your own edits and remixes, and that what I been doing as a member of The Bladerunners, altho that's geared a lil bit more towards club related stuff. But Hip Hop DJ wise, beatwise, or producer related and stuff like that, which I think is what maybe u meant,so of course having the classic samples and a good deep record collection is first off. But knowing music, labels, the producers...and connecting the dots that way...like 'oh this guy played drums on so and so's album, and he's on this one as well, just becoming familiar w/names and such'.

3) It seems that 1212 went pretty good on sales. are you satisfied with that or you expected more, from your comeback -after 4 years- album?
Yea I mean sales aside, I was satisfied w/how it came out. It was fun to do again, Esoteric had stayed busy for that 4 year period and released some of his(even our)best work. From Egoclapper on. But I don't really care about sales anyhow, no one buys music anymore.

4) Which is the best and worst beat you ever made?
A lot of the stuff on Soul Purpose, aside from maybe 'Operating Correctly' I detest...I don't know for best, I have a lot of beat I like, from 'Watch Me', or 'Rules of Engagement' to 'The Handle' or '12th Chamber'...but I think the stuff I am doing now is my favorite..

5) Does any beat have a crazy story from which came up?
No, more crazy stories maybe from record hunting, going up to college radio stations and rummaging thru their collections there, those are always fun, taking so many records that my muffler on my car dropped out...

6) Greek music is full of pretty good-look in samples. Have you ever sampled one, or maybe have it in mind?
Hmm...I haven't but my man El Greco, who mixes all our stuff he's worked with a lot of Greek artist, both here in the states and over there, as well as samples etc.

7) So, If I am right, you have roots in Greece you have any relatives here or friends?
Yea I am 100 % Greek, my parents are from Kalamata, I have my aunts and cousins over there now. I was in Greece in 03 for Battle of the Year to perform, but last 'visit' was in '95 to visit my aunt and grandmother.

8) Do you check any other hip hop scenes, like european or latin American?
Hmm...I haven't had too much time to check it out, but the Warrioz and ppl like that are all dope...


9) I saw you have some collabos with Greek artists like warriorz and Goin Through. How did those come up?
Goin Through was again thru El Greco', and Warriorz we linked up while we were out for Battle of the Year. We went to their studio they played a bunch of dope beats we just jumped on one.

10) And a tricky one. Let's say, Waka Flocka Flame is about to make a feat with Eso. Eso finds that idea perfect, and is on fire for that collabo. Waka wants to rap only on a beat of yours, paying hell lot of money, of course. Would you just go on, or try and change Esoterics' mind?
Yea I'd do it, I mean why not. I understand the context of the question but hey If there's money in it, yea of course.

11) Based on the previous Q, have you ever had any proposals from any mainstream artists for makin a beat?
Hmm...no, no mainstream stuff, but its all relative now...I make what I make, so if a mainstream artist (for some reason) wanted a beat of mine, it'd be what it would be. But also, I'm really not pursuing production like I did 8 years ago, I just dj and make edits more now. Hip Hop really isn't what it was.

12) Bars of Death or 1212?
Hmmm....1212

13) What's the last vinyl you bought?
Just bought a small DJ's collection, a lot of nice 80's and 90's hip hop stuff in there...stuff I had, but u know, it was a great deal...I buy pretty frequently from Turntable lab and stuff of Discogs,

14) What do you prefer, 20gb of Mp3 in a hard drive or 20 vinyl?
The vinyl of course, u can't compare the sound quality


Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

Gorillaz - Plastic Beach (2010)

Εδώ μιλάμε για ένα προσωπικά αγαπημένο cd. Εδώ μιλάμε για τους gorillaz, μια προσωπικά αγαπημένη μπάντα. Για όσους δεν γνωρίζουν, το συγκρότημα gorillaz δεν υπάρχει. Κυριολεκτικά δεν υπάρχει, καθώς είναι εικονικό. Αποτελείται από τέσσερις cartoon χαρακτήρες, οι οποίοι οφείλουν την ύπαρξή τους στο σκιτσογράφο Jamie Hewlett και τον μουσικό Damon Albarn. Πέρα απ' ότι έχουν κάνει ως τώρα,κομμάτια σαν το feel good inc. είναι αρκετό για να τους ανεβάσουν όσο δεν πάει στη λίστα μου.

Ο συγκεκριμένος, λοιπόν, δίσκος ακολουθεί το αφηρημένο στυλ των προηγούμενων, προσφέροντας μια πληθώρα από κομμάτια χωρίς συγκεκριμένο είδος μουσικής. Μερικά από τα genres του δίσκου είναι: εναλλακτικό ροκ, electronic, ambient, hip hop κ.α. Παρ' όλες τις διαφορές τους, τα κομμάτια του Plastic Beach μοιράζονται ένα κοινό συναίσθημα, μια κοινή ατμόσφαιρα. Ο Χαρακτήρας του cd εναλλάσσεται, παρασέρνοντας μαζί του και τον ακροατή. Από το intro που ταιριάζει γάντι στον τίτλο, στα Stylo και Superfast Jellyfish ως πιο ανεβαστικά κι από τα αισιόδοξα όπως το Melancholy Hill στον απίθανο επίλογο της δουλειάς αυτής, Pirate Jet. Μέσω των τραγουδιών διαγράφεται όλη η ιστορία της μπάντας στο νησί από πλαστικό με τον ακροατή να μην μπορεί παρά να ακολουθήσει γοητευμένος.

Ταξιδεύοντας για μια ακόμα φορά στον τεχνητό κόσμο των gorillaz αισθανόμαστε μέρος του κι ακολουθούμε τη ζωγραφιστή τετράδα μέσω των ηχητικών τους ντοκουμέντων. Γνώμη μου είναι πως έχουμε ένα δίσκο που βρίσκω σχεδόν άρτιο από κάθε πλευρά (ομολογώ πως ένα-δυο τραγούδια δεν ήταν του γούστου μου), με κομμάτια όπως το To Binge και το Rhinstone Eyes να ικανοποιούν και τους πιο απαιτητικούς. Έχοντας μια ιδιαίτερη προτίμηση για ταξιδιάρικους ήχους, το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους... έχουν αφτιά.

Υ.Γ.Το ξέρω πως ήμουν ιδιαίτερα υποκειμενικός, αλλά τι στο διάολο. Γι' αυτό είμαι εγώ πίσω από το πληκτρολόγιο κι όχι κάποιο bot.


Tracklist:

1. Orchestral Intro (featuring Sinfonia ViVA)
2. Welcome To The World Of The Plastic Beach (feat. Snoop Dogg and HypnoticBrass Ensemble)
3. White Flag (feat. Kano, Bashy and The National Orchestra For ArabicMusic)
4. Rhinestone Eyes
5. Stylo (feat. Bobby Womack and Mos Def)
6. Superfast Jellyfish (feat. Gruff Rhys and De La Soul)
7. Empire Ants (feat. Little Dragon)
8. Glitter Freeze (feat. Mark E Smith)
9. Some Kind Of Nature (feat. Lou Reed)
10. On Melancholy Hill
11. Broken
12. Sweepstakes (feat. Mos Def & Hypnotic Brass Ensemble)
13. Plastic Beach (feat. Mick Jones & Paul Simonon)
14. To Binge (feat. Little Dragon)
15. Cloud Of Unknowing (feat. Bobby Womack and Sinfonia ViVA)

16. Pirate Jet